سلام رابعه جان!این روز ها این حوالی بارانی است. ابرها بی اراده می بارند وازچشمهایت پوزش می خواهندچرا که همراه لحظه هایت نبوده اند.

رابعه جان !چگونه ای ؟خوبی ؟

دستهایت هنوز بوی شعر می دهد؟آیا برای دیوارهای فرو ریخته شعرتازه ای گفته ای؟

آری من خوبم!دستهایم کمی طعم شعر دارد و برای بد روزی ام شکسته شکسته میسرایم و هر پنجشنبه دستهایم را لیلام می کنم.دستهایم را می خرند و در کوچه ها جار می زنند.

حال من خوب است حال همه ی ما خوب است.آیا این خوشبختی ما نیست که نصف جهان به فکر ما باشد مراقب ما باشد تا همیشه بهشتی بمانیم و تن ما بوی بهشت بدهد آنها پیش دیوارهای مسجد و مدرسه بنشینند و غیرتمندانه به آیندهء ما فکر کنند. چقدر ما خوشبختیم!

رابعه جان کاش می بودی و می دیدی که ما سرنوشت تازه ای از توائیم .

باید برای تطهیر شدن هروز بمیریم و فکر کنیم بوی بهشت به مشام می رسد.

                                                           حوت۱۳۸۷

آه رابعه عزیزم سلام!

این دومیّن نامه ایست که برایت می نویسم.رابعه جان!پنجشنبه را بدون نذر گذرانده ام وبه یاد تو شعری نسروده ام به نظر تو من شاعرم؟ می دانم وقتی این سطور را می خوانی می خندی و درختهای بلخ پر شگوفه می شوند.من خیلی احمقم!فکر می کنم شاعرم و عاشقانه هایم را بلند بلند فریاد می زنم .کسی زیر لب می گوید "چشم سفید".راستش را بخواهی هنوز حد فاصل چشم سفید بودن و نبودن را نمی دانم.برای همین محکوم میشوم. راستش من اصلاً خوب نیستم این را مادرم با اُف کشیدن در اوّلین لحظه تولدم به من گفت و پدرم با خشمی که در چشمانش موج می زد و برادرم که های های گریست.

من اصلاً نمی دانم چرا این قدر بدم و چرا بین این همه آدمهای خوب زندگی می کنم .حتماً اشتبا هی صورت گرفته است شاید من متعلق به یک سیاره دور بودم و اشتبا هاً آورده شده ام.شاید مادرم هم اشتباهاً آورده شده و خواهرانم و تو رابعه جان!تو هم اشتبا هاً آورده شده ای.

رابعه جان این روزها توبر زبان دختران بلخ جریان داری. این روزها بلخ پرا از رابعه است من رابعه تو رابعه او رابعه ماهمه رابعه ایم و شعر هایمان را به واقعی ترین شکل می سراییم.

رابعه جان!سرت را به درد نمی آورم و نامه ام را ختم می کنم بازهم دلتنگی هایم را برایت خواهم نوشت پس تا آن روز...

                                                         حوت۸۷

نامه ۳

سلام رابعه جان !معذرت میخواهم که مدتهاست نمی توانم خبری ازتو بگیرم.این روزها دلتنگم برای روز هایی که اعتماد نقش  اساسی یک دوستی بود. دیگر نمی سرایم حتی برای دلم!این روزها آدمها نقش کهنه روی دیوارهای قدیمی اند.گنگ و نامفهوم و دلگیر... خسته شده ام از همه ی کسانی که نقوش مرده ی دیوارهای قصرها اند.با لباسهای رنگ پریده که مدتهاست به رقاصه ای حیران اند و رقاصه ای که سالهاست مات شده و چشمهای حریصی که تا زیر پوست او رخنه می کند.براستی خسته شده ام. ببخش رابعه جان که سرت را به درد آوردم از این که مصاحب خوبی برایت نیستم عذر می خواهم باز برایت خواهم نوشت پس تا آن زمان خداحافظ                                                                                                   دوستت فاطمه

نامه ۴

سلام رابعه جان!

حال و هوایت که ابری نیست؟ امید که همه روزهایت طلایی باشد.حال شعرهایت چگونه است؟ راستش ازمن که بپرسی خسته ام از خودم مدتهاست نسروده ام .

مگر می شود عاشق بود و نسرود؟مثل تو که سرودی سرودی آنقدر که خودت یک غزل عاشقانه شدی یک پرنده ء عاشق که پر زد و رفت.

آری رابعه جان! خوش به حالت که رفتی این روز ها اینجا ارزش ماندن ندارد.دیوارهایش هنوز بوی خون تو را دارد .

بلخ با درختان تناور خویش بر تو سایه افکنده است و تو ساده و صمیمی به همه ی ما لبخند می زنی. دوستت دارم همه ی ما دوستت داریم.

                                                                               سرطان۱۳۸۸

خاطراتی که نوشته بودم و خاطراتی که ننوشته بودم همه ذهنم را تسخیر کردند.از آن وقت تا حالا خیلی چیزها تغییر کرده است.اما چیزی که تغییر نکرده همراهی دوستانم است که هیچگاه مرا از یاد نبردند .سه سال که حتی من حاضر نبودم با کسی ارتباط داشته باشم آنها همراهیم کردند تا من این مرحله از زندگی را هم بگذرانم.در اینجا از همه دوستانم نهایت سپاس گذارم خصوصاً از رحیمه جان قندم با یک تعظیم بلند تشکری می کنم.

                                                                                                               دوستتان دارم

سال نو همه مبارک!

           با دستمالی

             به تو هدیه می دهم

                   چشم ها یم را

                     با عکست در جیب می گذاری.

     سه حرف بود

          که خوشبختی ما را شکست

             و ما را

                با فلاخنها

                    به سرزمین های تبعیدی

                                         سقوط داد

سه حرف بود

                فقط سه حرف

ما چون شراب های صد ساله

   در خمره های گلی خفته بودیم

             و خواب

                 باغ های انگور را

                                تفسیر می کردیم

اما

    وسعت دریا های شور

                          ما را

                        تا سواحل شکسته تکثیر کرد

و ما

    چون ابر های بی اراده باریدیم

                               و هیچ نوحی

                                   برای تسلیت ما سر بر نیاورد

و ما بی حوصله گی مان را

                        تا دور دست ها دویدیم

وشکست

سلام های ما

                در  غربت

آری

      سه حرف بود

     فقط سه حرف

                       که ما را

                                  به سه نقطه نا معلوم پیوند داد.

رفت از اینجا نگاهش سرد حزن انگیز

خنده اش قهرش نگاهش نازوعشقش اه!

هستم ازاین یاد و این احساس ها لبریز

باد سرگردان درون خانه می چرخد

با خودش کرده است تصویر تو را ناچیز

دراتاقت چیزی از تو نیست چیزی نیست

توی قابی مانده عکست آخر دهلیز

رفتنت یادم نمی آید کدمین روز؟...

باد سردی می وزد غمناک درپاییز                

صد بار شکستم و دو تقسیم شدم

صد بار شکستم وتو تکثیر شدی

وقتی که به لب های تو تسلیم شدم

ازاین دنیای مبهم گفت مادر

نمیدانم چرا در این هیاهو

همیشه از خودش کم گفت مادر